Colors

Es colors dera tardor son coma es reviscolades abantes dera mòrt ivernau. Semblen resplendors de vida que les sabem dejà efimères, perque ja va damb nosati qu’er hèt d’èster-i ei finit, e per tant, quauquarren prèvi que regís eth nòste destin. Devier ei perir, finir. E non ac digui sonque perque deman hestejam Toti es Sants e, deluns, Dia de Defunts. En aguest entretant, entre un lòc e er aute dera partida, en pas que dam ara e un còp e un aute, ei a on mos i jogam era orientacion d’ua vida dubèrta ara conformitat deth sòn món. Voi díder qu’aguesti colors que ja auem vist d’auti ans en madeish bòsc de huelha caduca, finita e reneishuda, mos rebremben qu’en pregon pas vitau opère ua escission que non podem pas sauvar non sonque damb era natura que mos entore e encamarde, senon tanben respècte de nosati madeishi. E açò non ei pas un accident o ua sòrta de trencament damb un passat suposadament ludent coma era primauèra o tanben er ostiu qu’auem deishat darrèr, un còp mès tanben, e per fortuna. Es maus dera finitud son prèvis, non pas de forma cronologica, senon sincronica. Ei eth destin der esperit qu’abite en nosati, tostemp, mès damb era possibilitat de préner part en aguesta partida per miei dera activitat pensada d’ua ment, tan limitada e conscienta dera sua praubesa d’esperit, coma dubèrta ath cambi, ara libertat e as sues possibilitats, atau coma ara configuracion d’un món en equilibri constant entre era natura viua des colors de cada sason, en aguest madeish parçan, e era autonomia der esperit contrariat damb eth e, ath temps, admirat per tanta beresa e tanta vida que i a aquiu dehòra.

(DIARI SEGRE, 31 d’octobre de 2015)

Advertisements