Era incertesa ena quau se tròbe era politica espanhòla, includida era catalana, d’ençà de dues eleccions seguides,reflectís era situacion d’ua societat cambianta enquiàs sues estructures de validacion. Eth pluralisme present s’interprète coma un bloqueg, en encastre institucionau. Mès tanben respon ath corrent de hons pròpri dera politica respècte deth chòc constant entre es fòrces conservadores e es de cambi, fòrça igualades aué, d’acòrd damb era sua representacion parlamentària. “Tota accion politica a coma finalitat o era conservacion o eth cambi”, mos ditz Leo Strauss, entà qui “quan volem conservar, volem esvitar eth cambi tà çò de piri; e quan volem cambiar, volem hèr lòc a quauquarren de mielhor”. Dilhèu tà esvitar çò de piri, ua minoria majoritària dera societat a optat pera opcion popular, fòrta enes valors deth hard power (economia, trabalh), dauant deth soft power (solidaritat, dignitat) d’ua quèrra fragmentada e desorientada respècte dera materialitat de qué ei hèta era societat capitalista. Eth cambi siguec a tocar de mansen deseme, mès eth populisme capinaut le hèc impossible. Bèth dia calerà governar eth país, laguens der estret marge que permet er encastre europèu e globau, e alavetz compreneram qu’entre eth liberalisme possessiu d’uns e eth populisme antiinstitucionau d’uns auti, encara i a lòc entà ua accion orientada ara justícia, eth benèster e era cooperacion, d’ençà d’un institucionalisme flexible e un enfocament des capacitats que promò era responsabilitat sociau, eth reconeishement individuau e es oportunitats reaus (materiaus) de víuer ua vida digna (ideau).
(DIARI SEGRE, 6-8-2016)
amadormarques.com 