Paco Boya, era veu d’Aran

Darrèr dia de campanha. Cèrtament, començam a èster cansadi. Mès a valut era pena. A valut era pena sénter-te partícep d’un projècte comun e ath temps sénter-te part d’un equip que l’a volut hèr saber ara opinion publica. Tostemp en positiu: ne ua paraula d’òdi ne un acte de jòc lort. Coma tostemp, me quedi surtot damb era qualitat umana der equip damb eth quau è trebalhat. Bèn, e damb aquera qualitat umana extralaborau mès canalha e que te reafirme en plaser de víuer per plaser… Lhèida a estat ath temps un descurbiment, tan près qu’ei e tan desconeishuda e enquia estereotipada que l’auia. È descubèrt per prumèr còp era Seu Vella. Un imponent claustre, de proporcions gegantines, m’a alendat era tremolor dera transcendéncia.

Fin finau, auem cada còp mès a tocar era possibilitat qu’eth candidat Montilla devengue eth prumèr president dera Catalonha postnacionalista e sociau, en favor deth benestar de toti es ciutadans, surtot d’aqueri que non an ua auta garantia qu’era proteccion des institucions deuant des qui sa’c pòden pagar tot. Montilla president!
Advertisements

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s