Auien decidit, de forma espontanèa, dinar ena Bassa d’Arres. “Pujam?”, preguntèc Pèir, eth mès escarrabilhat de toti, ath mès estordit, Gaston. “Me’n pòrti a Ròsa damb eth sòn gojat”, higec. E Gaston, qu’acabaue alavetz era jornada laborau, se’n mostrèc d’acòrd. Era prèssa diadera, aguesta vida trepidanta, non les deishaue arturar-se un moment entà aumens conéisher eth beròi paisatge d’a on èren hilhs. Mès, ara fin, aueren ua bona pensada e ua melhor volentat: passar era vrespada amassa. Ròsa, eth gojat e eth mès decidit solien demorar dehòra dera Val. Era sajaue de trabalhar; eth sòn gojat urbanita, autant; e Pèir corsaue un màster, damb era idèa de partir tath país germanic en quau i hadien cap fòrça des sòns compatriòtes. Eth cas ei qu’eth dia s’auie lheuat soleienc, sense cap de broma shordanta. Calie profitar aguest mes d’agost abantes non tornèssen eri tres tara grana ciutat, en tot deishar a Gaston ena val. Era calor ère pro suportabla, encara mès aquiu naut, ena bassa. Guaire hè que non i anauen? Dilhèu d’ençà de ben petits. Es aigües solatjades, com eth sòn nòm indique, son susvelhades pera vèrge dera capeleta auçada ath cant, ena que constituís ua des estampes mès fotografiades deth parçan. Es toristes ja auien ocupat totes es taules e es cashires der airau recreatiu. Es amics se placèren en tèrra, uscladi peth solei agradiu e dirècte, erosi de compartir ua estona ath torn dera vianda ara brasa e eth vin deth morralet. E un veire acompanhe ar aute. Un còp de vin, un còp d’arrir. Solei e gent marchauen. Ròsa e eth gojat ja planejauen era pròplèu escapada, toti amassa. Pèir sonque les aurie d’ahiscar. Mentretant, Gaston, er estordit, persutaue en calar-se ena aigua refrescanta, enquia qu’eth solet dèc eth pas, se desvestic e s’i comencèc a banhar. Ròsa, pensatiua (le rebrembaue paradòt e descuedat), descurbie un nau Gaston, desinibit e de bon veir. Ja trapaue de mens era Val d’Aran.
(DIARI SEGRE, 10 d’agost de 2013)
amadormarques.com 